pozycjonowaniePorady » Podział wad drewna
Wady drewna dzielą się zależnie od ich powstawania na pierwotne — powstałe w drewnie drzew żyjących, i w t ó r n e — powstałe po ścięciu drzew oraz w wyniku złego składowania.
Powszechnie przyjęty podział wad drewna na podstawowe grupy i rodzaje ma na celu posegregowanie wad wg ich praktycznego znaczenia dla ułatwienia klasyfikacji jakościowej surowca i matę-riałów drzewnych.
Dotychczasowy podział wad drewna uległ znacznej zmianiet wynikającej z nowej obowiązującej normy,1 wg której uwzględnia się podobne kryteria podziału (na grupy, rodzaje, odmiany), lecz równocześnie ze specyfiką wad drewna okrągłego i produktów jego mechanicznej obróbki, jak: tarcica, forniry i inaie sortymenty.
Sęki są to części gałęzi, wrośnięte w drewno strzały. Zaczynają się one zawsze od rdzenia. W kłodach odziomkowych powierzchownie bezsęcznych występujące sęki w partii przyrdzeniowej określa się jako sęki zarośnięte („ślepe"), zaś sęki dostrzegalne po Okrzesaniu gałęzi nazywają się sękami otwartymi. Obecność zarośniętych sęków w drewnie Okrągłym poznaje się po typowych nabrzmieniach drewna oraz po rysunku kory. Symptomami ich obecności są tzw. „guzy", „róże" i „brewki". Guzy są to wypukłości na powierzchni drewna, wskazujące na obecność płytko zalegających sęków (np. u sosny). Róże są to blizny na bocznej powierzchni drewna zakrywające sęki zarośnięte (np. u dębu i olchy).
Brewki są to dwuramienne zmarszczenia kory, o symetrycznych pasmach skierowanych ukośnie w dół (np. u topoli i brzozy) W zależności od wielkości kąta rozwarcia „brewki" i wypukłości blizny określa się głębokość zalegania sęka. Sęki otwarte odznaczają się tym, że są widoczne na powierzchni bocznej drewna okrągłego oraz na płaszczyźnie, boku lub czole tarcicy i fornirów. Ze względu na kształt przekroju rozróżnia się: sęki okrągłe, owalne, podłużne („pasierb") oraz sęki skrzydlate. Sęki okrągłe i owalne są to sęki o zarysie owalnym lub okrągłym i współśrodkowym uisłojeniu. Występują one na powierzchni sortymentu drewna, przeważnie w tarcicy bocznej.
Sęki podłużne występują w tarcicy przetartej promieniowo; mają kształt wydłużonego owalu, zwężający się w 'kierunku rdzenia. Sęki skrzydlate są to podwójne sęki podłużne, ułożone symetrycznie względem osi tarcicy, zwężające się w kierunku rdzenia. Występują przeważnie w tarcicy iglastej i olchowej, dostrzegalne zawsze w wyniku przeitarcia gatunków drzew o ugałęziendu okółkowym. Sęk pasierb jest pozostałością dolnej części konaru. Jest to sęk podłużny, często dużych wymiarów, nachylony pod małym kątem do podłużnej osi asortymentu. Ze względu na stopień zrośnięcia sęka z otaczającym drewnem rozróżnia się sęki: zrośnięte ze słojlaimi drewna, na przestrzeni co najmniej 3/4 obwodu sęka oraz sęki częściowo zrośnięte i niezrośnięte (wypadające).
Odmiana sęka tego typu w otoczce kory nosi nazwę sęka obrączkoweg o lub otoczkowego.Ze względu na zdrowotność rozróżnia się sęki: zdrowe, nad-psute, zepsute i tabaczne. Sęki zdrowe są to sęki nie wykazujące śladów rozkładu tkanki drzewnej. Są one bądź tego samego koloru co otaczające, drewno (sęka jasne), bądź o barwie czerwonObrunafcnej, szarej, niekiedy czarnej wskutek przesycenia drewna żywicą, gumami lub garbnikami (sęki rogowe). Zależnie od stopnia zgrupowania rozróżnia się sęki pojedyncze i skupienia sęków.Ze względu na umiejscowienie w tarcicy i fornirach rozróżniła się sęki na płaszczyźnie, na boku i na krawędzi. Zależnie zaś od głębokości umieszczenia sęków w materiałach tartych rozróżnia się sęki nieprzechodzące, widoczne tylko na płaszczyźnie lub boku tarcicy, i sęki przechodzące, występujące jednocześnie na obydwóch płaszczyznach tarcicy.